Ciclo-Rexurdimento

"É unha realidade que dende fai uns anos o mundo está máis que informado do calentamento global e que é por suposto unha realidade en continuo avance"

No futuro próximo cara o ano 2025, podería suceder que os concellos aprobaran leis conforme se prohibe o uso de coches particulares no casco urbán para así reducir considerablemente as emisións contaminantes dos coches (CO2) cara a atmosfera e capa de ozono.
Estando en regra esta lei, a meirande parte da xente que non quera ir no tan aforado trasporte público optara pola  fiel  bicicleta.
A bicicleta terá de novo un gran éxito como medio de transporte, sobre todo entre os xóvenes e a xente de mediana idade. Tal éxito é ben merecido, xa que é un medio de transporte totalmente limpo e non contaminante, rápido e áxil para as zonas urbáns e aínda por riba é saudable para a nosa saúde xa que se exercitan articulacións e faise deporte, cousa que se se andivese en bici a diario por moi pouca distancia que se percorrese estariase a axuda-lo corpo e contribuindo ao perfeco estado de bienestar cara a nosa persoa.

Desta maneira se estaria axudando ao medio ambiente , se axudaría a non esgotar tan cedo as reservas de gasolina e derivados do noso planeta e  fomentaríase o transporte púlico.

Bos Aires, terra de oportunidades ou?

Manolo García Castro, irmao de María García Castro,a miña avoa materna, presentouse aos exames de acceso a Astano como mestre operario fai agora uns 70 anos que se di pronto.

Manolo estudara moito para ese posto, e saíu 2º da súa promoción, pero este non veu correcto o resultado xa que el cría que lle saíra "de pinga", e pensou que puido ser algun acto de cacicadas entre alguén de dentro para enchufar algún familiar ou persoa de confianza...
Enfadouse moito e decidiu non querer volver saber nada sobre Astano a pesar de que o seu irmao Andrés traballaba alí .
Manolo enfadouse moito co resultado e dixo na casa que non quería seguir estudando para iso, que quería marchar. Grazas a un familiar dos de Primoi (nome dos da parte da familia esa) conseguíronlle un traballo nunha imprenta en Bos Aires.

Manolo dende que chegou a Bos Aires púxose a traballar na imprenta, ao mesmo tempo pouco a pouco ía afianzándose no lugar, deixando crecer a suás raíces amarrándose con forza no solo arxentino.
Manolo queda a vivir en Bos Aires e crea a súa familia casando con Nélida uha rapaza de Bos Aires.
Despois de casar teñen dous fillos a miña prima Mirian e máis o seu irmao Coti.

Manolo traballou toda a sua vida na imprenta, dende que chegou ata o momento da súa morte.

Por sorte eu mesmo podo dicir que tiven contacto con Mirian e con Coti en persoa, xa que viñeron fai unha morea de anos facernos unha visita, e vou citar unha anécdota que saíu con estas mesmas palabras da boca de Mirian:

-"Cando nos éramos pequenos ( Coti e máis Mirian) os nenos do noso barrio en Bos Aires facían bromas ou burlas de nós porque na miña casa meu pai Manolo cada ano facía a matanza do porco, e ninguén de ali vira algunha vez cousa semellante ou simplemente na sua casa non era correcto matalo porco"

Mirian fora de decilo amargada ou soamente enfurruñada ou gardandolles rencor a eses nenos , o dixo cun sorriso na cara deslumbrante, coma se ela entendera esas burlas de forma diferenciadora pero non discriminante nin nada polo estilo.

"Aqui algunhas fotos de Manolo a partires de chegar a Bos Ires"
- Manolo coa sua muller Nélida e fillos Mirian e Coti

-Fotos de Mirian e Coti :

O Tren do Amor

O tren do amor é a miña denomizacion cariñosa para o tren no que coincidiron Ramón Sandá e María García (alias Moncho e Maruja respectivamente) fai uns 54 anos a día de hoxe.

Un día calquera  como hoxe no 1961 tivo lugar un encontro por casualidade de Ramón e María.
Ramón viña cara ferrol nun tren dende Vilasantar, lugar de onde era propio e María dende Miño onde viña de visitar a súa nai máis o seu irmán e que ía cara Ferrol porque ela vivía aqui no barrio do Ensanche A cunha irmá e o cuñado.
María ía acompañada do que era o seu noivo, un home co que saía os fines de semana e que é o máis parecido ao que hoxe en día chamaríamos noivo.

Ramón foi sen acompañante , viña de estar coa sua familia en Vilasantar e ía cara a sua casa nas Sindicales, aínda que Moncho saía cunha rapaza en Curtis.
Moncho decatouse de María, a cual a viu como unha rapaza guapa e gustoulle moito, de tal maneira que acercouse e sentouse a carón dela empezando a falar xuntos.Nese momento non estaba o mozo de Maria, xa que habiase levantado e cando volveu para xunto María, Moncho non tivo outra que levantarse e cederlle o sitio ao "maromo" desta, aínda que Ramón quedouse prendado dela.

Os próximos días Moncho máis Maruja encontráronso na rúa e comezaron a falar entre eles.
Houbo tanta atracción mutua que, Ramón deixou á súa moza para estar ao lado de María e María perdeu o contacto co seu mozo co cal estaba a piques de casar!
Xurdíu tanto amor entre estas dúas persoas, que decidiron casar aos 6 meses de conocerse no tren.

Na boda, María casou de luto, o que quere dicir  completamente de negro. No momento da boda acaba de falecer o pai de María: Anacleto. Por iso non quixeron celebrala boda.

Máis adiante  esta relación terá como fruto a miña nai Marisol, filla única, e pasado un tempo con Gonzalo(meu pai) polo medio sairei eu, Xano Rodríguez.

"Esta é a única foto tomada na boda de Moncho e Maruja, onde pódese apreciar o luto por Anacleto, o pai de Maruja":

-Á esquerda María García Catro
-Á dereita Ramón Sandá Mahía

Muxía é nosa, fora da nosa costa

Muxía a zona 0 do penoso "Prestige", alberga un antigo mosteiro de Moraime. Este mosteiro foi durante centos de anos un auténtico lugar de culto e riquezas ansiadas ata polos viquingos. Era tal a atracción dos estranxeiros cara os nosos obxectos de valor espiritual e monetario que tanto Muxía como a Costa da Morte foron territorios nos que tiveron lugar loitas entre os individuos autóctonos da nosa terra e as forzas de varias potencias extranxeiras. Aínda hoxe se contan  azañas de como foron expulsados os pobos agresores polos nosos rudos e dominantes antepasados . O mosteiro foi a primeria  gran fortaleza da comarca antes dos castelos e as vilas. Máis adiante superamos ataques incluso de forzas do nivel dos Sarracenos.
Outro exemplo claro da rebeldía dos galegos contra a opresión.

Quén está doblando o lombo? TI OU EU?

Non fai tanto tempo toda a zona de Galicia estaba baixo un sistema de cultivos e pagamentos propios do medievo, estamos a falar do diezmo, dos arrendamentos, da inxustiza e da irracionalidade.

Era tal a situación que os labregos, de vidas humildes traballaban e labraban unha serie de terreos pra poder ter comida na casa e pra as suas familias aínda que non fose en exceso.

Isto debíase a que as terras non eran dos campesiños senon dos señores que as tiñan en propiedade e facían uns contratos cos campesiños de tal maneira que estes cultivaban a terra dos señores a cambio de quedarse cunha pequena parte desa colleita e o resto dávanllo ao señor. Este feito quedaba rexistrado nuns contratos chamados arrendamentos. Os arrendamentos non tiñan corto plazo de validez, senón que extendíase tendo en conta incluso varias xeneracións. 

O sistema do diezmo é claramente un abuso por parte dos señores da terra aos campesiños, xa que estes deixábanse a vida na agricultura a cambio dunha auténtica miseria. Hoxe en día podemos decatarnos de que era realmente unha inxustiza que abranguía dende un avó ata os seus netos por exemplo, pero naqueles tempos non tiñan os coñecementos que afortunadamente temos hoxe en día.

Grazas a algúns valentes emprendedores labregos que impuxeron o decidiron intentar poñer fin a esta inxusticia que se levaba a cabo dende tempos medievais.

Entre o século dezanove e o século vinte dánse os primeiros signos de levantamento contra estes contratos, e se busca a venta desas terras para que os campesiños puiderana comprar. Todo pintaba ben pero claro, ao poñerse en venta quen ia ter máis recursos para adquirilas? o pobres campesiños ou os  antigos señores das terras? Ademáis houbo nos primeiros casos de levantamentos unha serie de asasinatos de algúns labregos por "amotinarse" contra ese sistema arrendatario infernal traído das mans dalgún monarca absoluto grazas á "convincente teoría do orixen Divino do poder".Hoxe en día por incrible que pareza hai alguns sitios illados e moi puco numerosos nos que aínda se segue levando a cabo esta práctica, que a día de hoxe a vemos primitiva.
Grazas á loita deses labregos hoxe en día non padecemos ese tipo de situacións.

Desafortunadamente gran numero desas terras volvéron ás mans dos seus antigos donos malia outras que conseguiron estar en manos dos auténticos donos lexítimos, os labregos que poñían o lombo para cortar o millo, ou para traballar coa fouciña, o raño, o sacho e máis o machado.

Na miña opinión non hai exemplo máis claro dunha "Galicia Rebelde" xa que enfrentarse aos arrendamentos exigía un novo tipo de ideoloxías ata momento descoñecidas .

Raimundo Ibañez

Antonio Raimundo Ibañez, máis coñecido como O Marqués de Sargadelos, era un home da antiga fidalguia en galicia e un paisano de Ribadeo que ten na sua historia un feito que cabería lembrar para os que o sabedes, e coñecer para os que nunca o escoitarades.

Raimundo Ibañez creou a 1ª Industria Siderurxica en Galica e en toda España no ano 1806, uns altos fornos destinados á cerámica. Trala inauguración da fábrica debido á súa importancia foi condecorado polo actual  Rei de España nese momento: Carlos IV.

Carlos IV otorgoulle o título de Maqués de Sargadelos e Conde de Orbaiceta.

Raimundo Ibañez foi tráxicamente asasinado polo propio pobo que o rodeaba, debido a unha serie de sucesos que influiron prexudicialmente na imaxe que tiñan as xentes do pobo de cara a fábrica de cerámica. É un verdadeiro acto de rebeldía por parte dos habitantes do pobo contra o Marqués de Sárgadelos aínda que non estivese plenamente xustificada.

Outra teoría afirma que o seu asasinato debeuse á feitos relacionados coa Guerra de Independencia que neses momentos se estaba a levar a cabo en toda España.


-video de interés: https://www.youtube.com/watch?v=mXQNa2FJ4rQ

Remando cara a cume

É difícil conseguir ter un sitio entre os deportistas máis destacados de España, así mesmo é ainda máis difícil telo entre os mellores de Europa. O caso de Teresa Portela Rivas é un exemplo de superioridade continua de un mesmo.

María Teresa Portela Rivas é unha piragüista profesional con numerosos méritos na súa carreira deportiva, o máis destacado é un total de 13 medallas no Campeonato Mundial de piragüismo.
Esta internacional naceu no Concello de Cangas do Morrazo  na provincia de Pontevedra no 1982.
Tómase moi enserio os seus entrenamentos e as suas metas, aínda que non fai falta decilo vendo o nivel no que se encontra.

Teresa foi recientemente elixida como deportista feminina galega do ano 2013 pola súa medalla de bronce no Campeonato de Europa e o seu cuarto posto no Campeonato de Mundo e nos Xogos Olímpicos!






Táboa das súas clasificacións:

Campeonato Mundial
Año	Lugar	Medalla	Competición
2001	Poznań (Polonia)	2	K4 200 m
2001	Poznań ( Polonia)	3	K4 500 m
2002	Sevilla ( España)	1	K1 200 m
2002	Sevilla ( España)	2	K4 200 m
2002	Sevilla ( España)	3	K4 500 m
2003	Gainesville (Estados Unidos)	2	K1 200 m
2003	Gainesville ( Estados Unidos)	2	K2 200 m
2003	Gainesville ( Estados Unidos)	2	K4 200 m
2003	Gainesville ( Estados Unidos)	3	K4 500 m
2005	Zagreb ( Croacia)	1	K1 200 m
2005	Zagreb ( Croacia)	2	K2 200 m
2005	Zagreb (Croacia)	3	K4 200 m
2009	Dartmouth ( Canadá)	3	K4 500 m
Campeonato Europeo
Año	Lugar	Medalla	Competición
2001	Milán ( Italia)	2	K4 200 m
2001	Milán ( Italia)	3	K4 500 m
2002	Szeged ( Hungría)	1	K1 200 m
2002	Szeged ( Hungría)	1	K4 200 m
2002	Szeged ( Hungría)	2	K4 500 m
2004	Poznań ( Polonia)	1	K1 200 m
2004	Poznań ( Polonia)	1	K2 200 m
2004	Poznań ( Polonia)	1	K4 200 m
2004	Poznań ( Polonia)	3	K2 500 m
2004	Poznań ( Polonia)	2	K4 500 m
2006	Račice ( República Checa)	3	K1 200 m
2008	Milán ( Italia)	1	K4 500 m
2009	Brandeburgo ( Alemania)	2	K1 200 m
2010	Corvera ( España)	3	K1 200 m
2010	Corvera ( España)	3	K4 500 m
2011	Belgrado ( Serbia)	2	K1 200 m
2013	Montemor-o-Velho ( Portugal)	2	K1 200 m